Η μολυσματική ασθένεια της οπαδικής βίας στην Ελλάδα.
Η ελληνική κοινωνία έχει γνωρίσει την οπαδική βία εδώ και πολλά χρόνια και γνωρίζει καλά πως είναι ένα πρόβλημα πολυεπίπεδο και απαιτεί διαρκή προσέγγιση. Η λύση μπορεί να φαντάζει πολύπλοκη – αν μιλούμε για την οριστική λύση – αλλά πριν από αυτή θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε ορισμένα μέτρα που θα ήταν χρήσιμα για τη μείωση του φαινόμενου που απειλεί πια τη λειτουργία του ελληνικού αθλητισμού σε όλα τα επίπεδα. Ας τα δούμε:
1. Εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση:
Να οργανωθούν δράσεις από το κράτος και από φορείς ώστε να εκπαιδεύσουν τον πληθυσμό στην ανάγκη του αμοιβαίου σεβασμού και της κατανόησης των διαφορετικών πολιτικών αντιλήψεων και πεποιθήσεων. Εκπαιδευτικά προγράμματα ευαισθητοποίησης σε σχολεία, αθλητικά σωματεία και συλλόγους. Ακόμα και σε οργανώσεις που θα μπορούσαν να προάγουν τον διάλογο και την αλληλεγγύη.
Η φυσική αγωγή μπορεί να διδάξει τη συνεργασία, τον σεβασμό και την εκτίμηση των άλλων. Μέσα από τα αθλήματα και τις ομαδικές δραστηριότητες, οι νέοι μπορούν να μάθουν τη σημασία της δίκαιης αντιμετώπισης, της ηθικής και της αθλητικής συμπεριφοράς. Η εκπαίδευση σε ηθικές αξίες μέσω της φυσικής αγωγής μπορεί να συμβάλει στη μείωση της οπαδικής βίας.
Ένα πρόγραμμα παρόμοιο με την Ολυμπιακή Παιδεία θα μπορούσε να προωθήσει την ειρήνη, τον σεβασμό και τη συνεργασία μέσω της Φυσικής Αγωγής. Μπορεί να περιλαμβάνει μαθήματα για την ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, την προσφορά του αθλητισμού στην ειρήνη και τη διαφορετικότητα των πολιτισμών. Αυτό μπορεί να ενισχύσει την κατανόηση και τον σεβασμό προς τους άλλους, συμβάλλοντας στη μείωση των συγκρούσεων και της οπαδικής βίας.
2. Αυστηριοποίηση και ενίσχυση του νομικού πλαισίου:
Η νομοθεσία να ποινικοποιεί την οπαδική βία και να εξασφαλίζει άμεση και αναλογική δικαστική αντιμετώπιση ούτως ώστε να στείλει το μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις. Να διατυπωθεί ξεκάθαρα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα πώς η οπαδική βία δεν μπορεί να γίνεται αποδεκτή. Συμπληρωματικά πιστεύουμε πως η εκπαίδευση των αστυνομικών και δικαστικών αρχών πάνω στο φαινόμενο της οπαδικής βίας θα βοηθούσε στην αντιμετώπιση της. Η αστυνομία να βρίσκεται εκτός των γηπέδων και μόνο σε έκτακτες ανάγκες να παρεμβαίνει έπειτα από συνεννόηση με την ασφάλεια που θα πρέπει να παρέχουν εντός του γηπέδου μόνο οι ομάδες. Οι οργανωμένοι οπαδοί σε συνεργασία με την ιδιοκτησία κάθε ομάδας να είναι υπεύθυνοι για την ασφάλεια κάθε γηπέδου και τη διεξαγωγή του συγκεκριμένου αγώνα, έτσι ώστε να ενισχυθεί ο αυτοέλεγχος των οπαδών.
3. Διαλόγος και Συνεργασία:
Από τα αρχαία χρόνια η ιστορία μας διδάσκει πώς η συνεργασία και ο διάλογος βοηθούσε και έχτιζε υγιείς σχέσεις μεταξύ πολιτών και πολιτισμών. Πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες επικοινωνίας μεταξύ διαφορετικών ομάδων πολιτών, ώστε να βρεθούν κοινές λύσεις για τα κοινά προβλήματα. Αυτή η διαδικασία πιστεύουμε ότι θα εξομαλύνει την αντιπαράθεση και τις αντιθέσεις ομάδων και πολιτών και θα κατευνάσει τις αντιπαραθέσεις και τις συγκρούσεις. Πιστεύουμε πολύ στην επικοινωνία και στα ευεργετήματα της.
4. Μέσα Ενημέρωσης:
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης πρέπει να έχουν κοινό δρόμο και τακτική, ιδιαίτερα στην ισορροπημένη, πραγματική και σωστή προβολή των γεγονότων. Παίζουν πάρα πολύ μεγάλο και σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και την αναστοχαστική αξιολόγηση της οπαδικής βίας αλλά και στην ανάδειξη των αρνητικών συνεπειών της. Τα ΜΜΕ να βοηθήσουν στη διαμόρφωση μιας πιο ειρηνικής ατμόσφαιρας και όχι όπως παρατηρείται ορισμένες φορές να ρίχνουν ξύλα στη φωτιά. Να δούνε πιο σφαιρικά τα πράγματα και να προστατεύσουν το προϊόν που λέγεται αθλητισμός.
5. Ενδυνάμωση της κοινωνίας των πολιτών:
Οι πολίτες πρέπει να ενθαρρύνονται να συμμετέχουν σε δράσεις που προάγουν τη συνεργασία, την αντιμετώπιση των κοινών προβλημάτων και την προώθηση της ειρηνικής συμβίωσης. Τέτοιες δράσεις είναι ουσιαστικές για τη μείωση της οπαδικής βίας. Η συμμετοχή στην κοινωνία των πολιτών μπορεί να ενισχύσει τη φωνή των επιφανών πολιτών ούτως ώστε να διεκδικήσουν την ειρηνική επίλυση των πολιτικών διαφορών.
Αυτά τα μέτρα δεν αποτελούν μακροπρόθεσμες λύσεις, αλλά θα μπορούσαν να βοηθήσουν στη δημιουργία μιας κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας που ευνοεί την ειρηνική συνύπαρξη και την επίλυση των διαφορών με δημοκρατικούς και ειρηνικούς τρόπους.
ΕΣΠΦΑΑΠ
Άγγελος Ροζής
Παναγιώτα Δανιγγέλη
Ευστάθιος Μακρίδης
Ευάγγελος Χαχόπουλος
Άννα Αναστασίου
Δημήτρης Ορφανόπουλος
Χρήστος Σουβαλιώτης